🧘🏻‍♀️ Yoga therapie verhalen

[English below]

Module 3: Overgeven

 
Op dinsdag, de laatste dag van mijn 1e week yoga therapie intensive van module 3 werd ik wakker met een maag die naar mij hintte dat het een intens dagje ging worden. De afgelopen jaren als ik in de zomer in NL was, had ik wel eerder een buikgriepje gehad. Super intens maar na een dagje was de heftigheid ervan af en kon ik herstellen. Dus ik ging er al overgevend vol overgave in. Dagje rustig aan, niet eten als ik geen trek heb, beetjes drinken met beetje zout en suiker erbij als dat goed gaat en veel rusten. Ik wilde wel graag bij m’n laatste dag zijn in de yurt waar ik al m’n trainingsspullen had, maar had de energie niet om erheen te lopen, dus werd heel lief gehaald en gebracht. Dankbaar dat ik de laatste trainingsdag toe had kunnen schouwen, moe naar bed en morgen weer rustig aan beter, toch?
 
Nou niet dus. Het werden 4-5 lange, vermoeiende, pijnlijke dagen waarin alles eruit kwam en niks erin bleef. Ik dacht eerst nog ‘goh misschien een ayurvedisch cleanse dingetje’, maar dit was gewoon een hardnekkig buikbeestje. Met m’n wazige hoofd kwam de dubbele betekenis van overgeven ineens heel helder naar boven. Wat een mooi woord dat eigenlijk is en hoe een moeilijke verhouding ik ermee heb. Vertrouwen op mijn lichaam dat die écht wel aangeeft wat het nodig heeft en met tijd, liefde een aandacht prima kan herstellen (mits dingen raar lopen is het natuurlijk altijd goed om je even na te laten kijken, soms heeft het lichaam een helpend handje nodig).
 
Na zo’n 8 jaar met paniekaanvallen rond te hebben gelopen (die zich bij mij uitten in moeten overgeven, en een angst en controle op het weten waar wc’s waren, niet zitten op een plek waar ik niet acuut weg kan en bij voorkeur niet uit eten, want veel mensen), heb ik een hele reis doorgemaakt om m’n vertrouwen en connectie met mijn lichaam weer te ontwikkelen.
 
Het lichaam doet altijd haar best om in leven te blijven (niet omdat ze nou zo om mij geeft, maar zo werkt het nou eenmaal) en hoe beter ik leer luisteren en voelen, hoe beter ik haar kan dienen en daarin mij kan overgeven en hoe vrijer en rustiger mijn leven wordt. M’n hoofd heeft soms goede en soms goed bedoelde ideeën en is in dit soort momenten de boel bij elkaar aan het tetteren (wat nou meditatie…), maar uiteindelijk heeft niemand enig idee hoe het er echt aan toe is daarbinnen.
 
Met dit hernieuwde gevoel als dienaar van mijn lichaam in zoveel overgave als ik kan, met dankbaarheid voor daar waar ik leef waar lieve mensen voor me zorgen en een training met meelevende lieve mensen waarbij deze levensskill van luisteren en waarnemen enorm verder wordt ontwikkeld, ben ik blij dat de pijn langzaam mijn lichaam aan het verlaten is en weer meer rust terugkomt.

 


Module 3: Dutch word-play ‘overgeven’

On Tuesday, the last day of my 1st week yoga therapy intensive of module 3, I woke up with a stomach that hinted to me that it was going to be an intense day. In recent years, when I was in the Netherlands in the summer, I had had a stomach bug before. Super intense, but after a day or so the intensity was gone and I was able to recover. So I went into it fairly peacefully. Take it easy for a day, don’t eat when I’m not hungry, drink a little bit with a little salt and sugar if that goes well and rest a lot. I really wanted to be at my last training-day in the yurt where I had all my gear, but didn’t have the energy to walk there, so was very kindly picked up and brought back. Grateful that I could be present for the last day of training, to bed to rest and better tomorrow, right?

It did not go down that way… It became 4-5 long, tiring, painful days in which everything came out and nothing stayed in it. At first I thought ‘gosh maybe an Ayurvedic cleanse thingy’, but this was just a stubborn belly bug. With my blurry mind, the double meaning of the Dutch word ‘overgeven’ meaning throwing up and surrender to, suddenly peaked my interest. What a beautiful word that actually is and what a difficult relationship I have with it. Trust in my body that it really indicates what it needs and with time, love and attention can recover just fine (provided things go wrong, it is of course always good to have yourself checked, sometimes the body needs a helping hand) .

After about 8 years of having panic attacks (which for me manifested as having to vomit quite suddenly, turning into a fear and control of knowing where toilets were, not being seated where I couldn’t freely move and preferably not eating out, because of too many people), I have been through quite a journey to redevelop my confidence and connection with my body again.

The body always tries her best to stay alive (not because she cares, but that’s just how it works) and the better I learn to listen and feel, the better I can serve and surrender to her and the more free and calm my life is going to be. My head sometimes has good and sometimes well-intentioned ideas and in moments like this it is chattering my ears off (meditation what??), but in the end no one really has any idea what it really is like in their body.

With this renewed feeling as a servant of my body, surrendering as best I am able to, with gratitude for where I live where lovely people take care of me and a training with compassionate lovely people in which this life skill of listening and perceiving is greatly developed, I am happy that the pain is slowly leaving my body and peace is slowly returning.


Leave a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: